Rezultate për “Eksfoliantë”

Astaksantina është një karotenoid i grupit ksantofile, pigment liposolubil me ngjyrë të kuqe-portokalli që gjendet natyrshëm te disa mikroalga dhe kalon në zinxhirin ushqimor të organizmave detarë. Në suplemente përdoret më shpesh si astaksantinë natyrale e marrë nga mikroalga Haematococcus pluvialis, zakonisht si ekstrakt oleorezinë i pasur me astaksantinë dhe me përbërje ku një pjesë e saj paraqitet si estere të acideve yndyrore. Për shkak të tretshmërisë në yndyrë, ajo formulohet shpesh në softgel me vajra bartës (p.sh. vaj ulliri ose vaj luledielli/saflori) ose si pluhur i standardizuar për kapsula dhe tableta. Në etiketa mund të shfaqet si “astaxanthin (from Haematococcus pluvialis extract)” ose si ekstrakt algash i standardizuar me përqindje të caktuar astaksantine. Në kozmetikë mund të gjendet në formula lipofile si serume ose kremra, zakonisht e inkapsuluar ose e tretur në fazën vajore për stabilitet më të mirë. Si pigment karotenoid, ajo është e ndjeshme ndaj dritës dhe oksidimit, ndaj shpesh shoqërohet me antioksidantë teknologjikë në formulim.

Acidi salicilik është një acid aromatik organik (2‑hidroksibenzoik) që gjendet natyrshëm në disa bimë dhe përdoret gjerësisht si përbërës funksional në kozmetikë. Në formulime shfaqet si pluhur kristalor dhe zakonisht tretet në faza të përshtatshme të formulës, duke u përdorur si acid i lirë ose si kripëra salicilati (p.sh. sodium salicylate, potassium salicylate, TEA‑salicylate). Në kujdesin e lëkurës përdoret në produkte leave‑on dhe rinse‑off, si xhel, serum, tonik, krem ose pastrues, ku përqendrimi shprehet zakonisht si “acid” (ekuivalent i acidit salicilik). Në kujdesin e flokëve mund të gjendet në shampo dhe produkte për skalpin. Në disa formulime mund të shërbejë edhe si konservues, sipas kushteve të lejuara rregullatore. Përzgjedhja e pH‑së dhe e sistemit tretës është pjesë e dizajnit të formulës për të ruajtur stabilitetin dhe përputhshmërinë me përbërës të tjerë.

Vitaminë B e nevojshme për metabolizmin e energjisë dhe shëndetin e lëkurës.

Ekstrakti i çajit jeshil është një përqendrim i përbërësve natyrorë të gjetheve të Camellia sinensis, i marrë zakonisht me ujë, etanol ose përzierje tretësish dhe më pas i tharë në pluhur ose i standardizuar në formë të lëngshme. Në suplementet ushqimore ai shfaqet shpesh si ekstrakt i standardizuar në polifenole/katekinë, me theks të veçantë te (-)-epigallocatechin-3-gallate (EGCG), dhe mund të jetë i dekafeinuar ose të ruajë një pjesë të kafeinës natyrale të çajit. Përbërja ndryshon sipas pjesës së bimës, mënyrës së përpunimit dhe raportit të ekstraktimit, ndaj etiketat mund të deklarojnë përqindje katekinash, EGCG ose polifenolesh. Në kozmetikë përdoret si lëndë bimore me emërtimin INCI Camellia Sinensis Leaf Extract, zakonisht në baza ujore, glicerinike ose hidro-glicolike, dhe futet në serumë, kremra, tonikë dhe maska. Mund të gjendet edhe si “green tea water” ose si fraksione të pasuruara me katekinë, në varësi të formulimit. Si lëndë e parë, ai lidhet me të njëjtën bimë që përdoret për çaj të gjelbër, të bardhë, oolong dhe të zi, por profili i ekstraktit varet nga procesi dhe standardizimi.

Farat e koprës janë frutat e thata (të quajtura shpesh “fara”) të bimës aromatike Foeniculum vulgare, të pasura me vajra esencialë dhe përbërës aromatikë tipikë të familjes Apiaceae. Në suplemente përdoren si farë e bluar, si pluhur, si ekstrakt i standardizuar ose si tinkturë, me profile që ndryshojnë sipas varietetit dhe mënyrës së nxjerrjes. Në kozmetikë shfaqen kryesisht si ekstrakt i farës, me emërtimin INCI Foeniculum Vulgare Seed Extract, zakonisht si ekstrakt me tretës (p.sh. glicerinë/ujë) i integruar në formula të lëngshme. Përbërja aromatike mund të përfshijë edhe përbërës natyralë si estragoli, ndaj produktet e ndryshme mund të kenë karakteristika të ndryshme organoleptike. Në praktikë gjendet në kapsula, çajra/infuzione, pika, si edhe në produkte kujdesi për lëkurën ku ekstrakti përdoret në përqendrime të ulëta. Si lëndë bimore, cilësia lidhet ngushtë me origjinën, pjesën bimore të përdorur dhe kontrollin e përbërësve natyralë të vajit esencial.

Berberina është një alkaloid izokinolinik me ngjyrë të verdhë, i pranishëm natyrshëm në disa bimë të gjinisë Berberis dhe në specie të tjera botanike. Në suplemente ushqimore zakonisht paraqitet si substancë e izoluar ose si kripë, më shpesh berberinë HCl, e standardizuar për përmbajtje të lartë berberine. Mund të gjendet edhe si pjesë e ekstrakteve bimore ku etiketa deklaron sasinë e berberinës ose përqindjen e standardizimit. Formatet tipike të përdorimit janë kapsula, tableta dhe pluhur, shpesh me dozë të deklaruar në miligramë për porcion ditor. Në kozmetikë mund të shfaqet si përbërës i veçantë ose i lidhur me burimin botanik, dhe në listat INCI mund të ndeshet edhe si “Berberine Chloride”. Për shkak të natyrës së saj si përbërje bimore e izoluar, emërtimi në etiketë mund të variojë mes “berberinë”, “berberinë HCl” dhe emërtimeve të ekstrakteve të rrënjës/lëvores që e furnizojnë atë.